จุดที่วิธีทำงานแบบใช้คนพังลง
- งานทำแผนที่ซื้อด้วยหน่วยเฮกตาร์ต่อชั่วโมงบิน และโดรนหลายโรเตอร์ครอบคลุมพื้นที่น้อยกว่าที่กล้องของมันทำให้คิด
- การบินซ้ำจะเปรียบเทียบกันได้ก็ต่อเมื่อรูปทรงการบินเหมือนกัน ซึ่งการบินแบบเฉพาะหน้ามักไม่เหมือน
- ground sample distance กำหนดด้วยความสูงกับทางยาวโฟกัส ไม่ใช่จำนวนล้านพิกเซลของกล้อง — ประเด็นนี้มักเพิ่งค้นพบหลังส่งงานครั้งแรก
- ช่วงเวลาที่ใช้งานได้คือแดดกับอากาศ ดังนั้นเวลาหน้างานมักเป็นขีดจำกัด ไม่ใช่กำลังประมวลผล
ขั้นตอนการทำงานแบบไร้คนขับ
บินครอบคลุมแปลงด้วยปีกตรึง
VTOL ครอบคลุมแปลงใหญ่และแนวยาวด้วยความเร็วเดินทาง และลงจอดโดยไม่ต้องใช้รันเวย์ แผนของแต่ละวันจึงกำหนดด้วยพื้นที่ที่ต้องสำรวจ ไม่ใช่จุดบินขึ้น
เก็บรายละเอียดด้วยโดรนหลายโรเตอร์
ภาพเอียง ขอบเขตแคบ และไซต์เล็ก ซึ่งการบินลอยตัวและตำแหน่งที่แม่นยำสำคัญกว่าอัตราครอบคลุมพื้นที่
คงรูปทรงการบินให้ทำซ้ำได้
ขาติดตั้งกล้องบนกิมบอลกันสั่นคงท่ากล้องให้เหมือนกันทุกรอบบิน และความเหมือนกันนี้เองที่ทำให้ข้อมูลสองช่วงเวลาวัดเปรียบเทียบกันได้
ตรวจสอบความครอบคลุมหน้างาน
สถานีภาคพื้นแสดงการบินและพื้นที่ครอบคลุมขณะที่ทีมยังอยู่ในแปลง จึงบินช่วงที่ขาดหายได้ในทริปเดียวกัน ไม่ต้องระดมพลครั้งที่สอง
คำถามที่พบบ่อย
ความแม่นยำถูกกำหนดโดยอะไรจริง ๆ?
ด้วย ground sample distance และจุดควบคุมภาคพื้น ตามลำดับ: GSD เป็นผลจากความสูงกับทางยาวโฟกัส ส่วนการอ้างอิงพิกัดเป็นผลจากจุดควบคุมที่ท่านจัดหา สเปกของอากาศยานกำหนดมันไม่ได้เพียงลำพัง
เลือกปีกตรึงหรือโดรนหลายโรเตอร์?
ปีกตรึงเมื่ออัตราครอบคลุมพื้นที่และแนวยาวเป็นตัวกำหนดหลัก โดรนหลายโรเตอร์เมื่อรายละเอียด ภาพเอียง หรือไซต์จำกัดเป็นตัวกำหนดหลัก โปรเจกต์ใหญ่ส่วนใหญ่ต้องใช้ทั้งสอง อย่างละวัน
แคมเปญเดียวครอบคลุมทั้งแนวและทั้งแปลงได้ไหม?
ได้ และพบเสมอในงานโครงสร้างพื้นฐานเชิงเส้น: บินแนวยาวด้วยรอบบินทนสูง แล้วบินสถานีไฟฟ้าย่อยหรือลานด้วยโดรนหลายโรเตอร์แยกรอบ บนจุดควบคุมชุดเดียวกัน